Wat ik zo gaaf vind aan de training Meesterlijk Faciliteren

Door Arjen Uittenbogaard

Op 13 en 20 december verzorg ik weer de training Meesterlijk Faciliteren van Agile Workshops. Een training waarin we ingaan op de kunst van het faciliteren. Die kunst oefenen we dan vooral in de setting van agile teams, dus we gaan onder andere oefenen met het faciliteren van planning sessies, reviews en retrospectives. Maar het doel is niet zozeer om betere retrospectives te doen, maar om te leren hoe jij als facilitator de deelnemers aan dergelijke sessies en workshops nog beter kunt helpen om tot goede resultaten te komen. Een mooi gevolg daarvan is dat die retrospectives, of wat voor workshops dan ook maar, daar beter worden.

Ik geef dit soort trainingen al flink wat jaren. Wat het voor mij elke keer weer bijzonder maakt is het besef dat alles wat ik als trainer doe een illustratie zou moeten zijn van de inhoud van de training. Practicing en preaching komt in geen enkele andere training zo dicht bij elkaar. Bij alles wat ik doe kunnen deelnemers de vraag stellen: “Waarom doe je dat?” Of: “Waarom doe je dat zó?” Bijvoorbeeld: waarom wachtte ik de ene keer wel tot iedereen er weer was en waarom ging ik de andere keer gewoon door terwijl nog niet iedereen er was? Waarom stond ik op tijdens een gesprek dat zich ontspon, of waarom liep ik juist naar het raam? Waarom keek ik jou niet aan toen je antwoord gaf op mijn vraag? Waarom schreef ik met een blauwe stift en niet met die rode? Waarom liet ik geen tijden zien bij de agenda? Waarom hield ik mij zelf niet aan de afgesproken tijden? En ga zo maar door.
Het grappige is dat ik heb geleerd dat ik op veel van die vragen een antwoord heb. Soms omdat ik heel bewust deed wat ik deed. Vaak ook omdat ik het onbewust, of intuïtief deed. Dan moet ik even zoeken, maar meestal vind ik de redenen ervoor wel. En het komt natuurlijk ook vaak genoeg voor dat ik geen reden kan geven voor wat of hoe ik iets deed. Hoe dan ook kunnen we bij zo’n vraag gezamenlijk zoeken naar de voors en tegens voor de ene of de andere aanpak. Dat is een erg relevant gesprek.

Denk nou niet dat we de hele tijd aan het analyseren zijn over wat ik als traininer sta te doen. Alsjeblieft niet! Naast een beetje theorie zijn de deelnemers vooral zelf aan het oefenen als facilitator. Hetzij in casussen die zij zelf aandragen, hetzij in een gefingeerde setting. De anderen zijn dan de deelnemers aan deze oefenworkshop. Ze spelen geen rol maar zijn gewoon zichzelf. Daarmee kom ik op het tweede punt waarom ik deze training zo leuk vind.
Als mensen in een oefening van een ander deelnemer spelen, hebben ze vaak de neiging om expres ‘lastig’ gedrag te gaan vertonen. Ik heb geleerd dat dat helemaal niet nodig is. Ten eerste omdat oefenen zónder lastige deelnemers al leerzaam genoeg is. En ten tweede omdat, zelfs als de anderen niet expres zitten te ‘stangen’, het voor de facilitator regelmatig toch kan voelen alsof ze dat wel doen. Een geweldige leerervaring. “Ik dacht dat je expres zo lang deed of je niet snapte wat je moest doen?” “Nee, ik snapte het echt niet!” Een lesje in hoe jij als facilitator kijkt naar de deelnemers in de workshop: zie je hen als mensen die hun best doen om de boel te verzieken en is het jouw taak om als een ware dompteur die leeuwen in bedwang te houden? Of ga je ervan uit dat deze mensen hier zijn gekomen om samen tot een resultaat te komen en dat hun gedrag daarop gericht is?
Ga er maar van uit dat hoe jij kijkt naar de groep, haast automatisch het bijbehorende gedrag oproept. Verwacht je een lastige groep, dan krijg je het een lastige groep.

Kortom een praktische training om je bewuster te worden van hoe jij groepen nog veel effectiever kunt helpen resultaten te bereiken en om jouw arsenaal aan technieken en werkvormen weer wat uit te breiden.

(Er zijn nog enkele plaatsen vrij voor deze uitvoering. Wil je meedoen, stuur mij dan even een mail.)

Arjen Uittenbogaard

Arjen is verhalenverteller. Een training van hem is een ervaring die je niet licht vergeet. Hij is ook regisseur van improvisatietoneel. Dat vindt hij een mooie metafoor voor zijn werk in het coachen van teams en individuen in organisaties die meer agile willen worden. Want dat is zijn expertise: agile werken. Daar heeft hij al twintig jaar ervaring mee en daar is hij goed in. Zijn hart gaat uit naar de menselijke kant van het werk, naar de communicatie en de samenwerking. Daarbij weet hij alles van complexe adaptieve systemen: omgevingen waarin niets is wat het lijkt, waar best practices je op het verkeerde been kunnen zetten en waar je steeds zult moeten experimenteren en leren. Ook heeft hij nog steeds lol van zijn achtergrond in object georiënteerde softwareontwikkeling: hij mag ontwikkelaars graag uitdagen op hun ontwerpen en de toepassing van design patterns daarin.

06 - 59 443 440

Andere posts

Klik hier