Het voelt zo eenzaam

Door Arjen Uittenbogaard

Peter had zo’n 50 man onder zich. Hij en een andere manager deden elk een deel van de IT. Twee andere managers waren voor ‘de business’ verantwoordelijk. Alle vier zagen ze de noodzaak van veranderen in. De kwaliteit van de oplossingen moest omhoog en ook zou het mooi zijn als ze de mensen op de kantoren sneller zouden kunnen helpen. Peter had ideeën over hoe agile werken zou kunnen helpen. En zoals het dan gaat: hij werd verantwoordelijk voor wat al snel “de Scrum-implementatie” ging heten.

Toen ik hem voor het eerst sprak was me al snel duidelijk dat Peter goed doorhad dat die aanduiding de plank helemaal missloeg: “Dit wordt geen Scrum-implementatie. We staan aan het begin van een cultuurverandering. Er zal een hoop narigheid naar boven komen, maar laten we goed beseffen dat die narigheid niet ontstaat door agile te gaan werken. Het is andersom: door agile te gaan werken, komen de echte problemen snel aan het licht. Laten we ze dan gaan oplossen en niet Scrum de schuld geven.” Een monoloog die me uit het hart gegrepen was. Veel mensen zeggen wel dat ze agile begrijpen, “het is gewoon boerenverstand,” maar als je even doorpraat blijkt het echte besef van werkwijze en consequenties vaak nog ver weg. Om over het bijbehorende gedrag nog maar te zwijgen.
Maar ook dat gedrag zat bij Peter wel snor. Hij nodigde zijn medewerkers uit om te gaan experimenteren. Als er eens wat mis zou gaan, zou hij voor hen in de bres springen. Hij was vaak bij de teams te vinden. Zijn eerste vraag was dan altijd: “Hoe kan ik helpen?” Veel teamleden vonden dit gedrag maar vaag. Het was ook niet hoe ze al die jaren hadden gewerkt. Jou werden opdrachten gegeven, je had een functieprofiel en als je iets ging ondernemen, vroeg je eerst goedkeuring. Zulk gedrag verandert niet zo snel. Het was af en toe behoorlijk frustrerend: “Wat moet ik dán doen om ze wat actiever te krijgen?” Al pratende formuleerde Peter een mooi antwoord voor zichzelf: “Misschien moet ik niet zoeken naar wat ik moet dóen, maar gaat het veel meer om wat ik moet láten…” Gaandeweg lukte het hem steeds meer om zaken los te laten. Tal van overleggen, stuurgroepen en ‘boards’ werden geschrapt. Steeds meer vragen gingen rechtstreeks naar de mensen in de teams die ze zelf beantwoordden.

Zo’n anderhalf jaar na de eerste kennismaking liep ik hem tegen het lijf. Hij zat in een zitje bij de kantine en was wat in de mineur: “Ik krijg haast geen mails meer. Mijn agenda is leeg. Ik heb het idee dat ik nu pas echt besef wat de consequenties van deze manier van werken voor mij, voor managers, betekent… Het voelt zo eenzaam.”
Dit was de Peter die het aan het begin al goed doorhad. En nu, anderhalf jaar later, begon hij het tot in zijn binnenste te voelen. Zó moeilijk is agile veranderen.

Arjen Uittenbogaard

Arjen is verhalenverteller. Een training van hem is een ervaring die je niet licht vergeet. Hij is ook regisseur van improvisatietoneel. Dat vindt hij een mooie metafoor voor zijn werk in het coachen van teams en individuen in organisaties die meer agile willen worden. Want dat is zijn expertise: agile werken. Daar heeft hij al twintig jaar ervaring mee en daar is hij goed in. Zijn hart gaat uit naar de menselijke kant van het werk, naar de communicatie en de samenwerking. Daarbij weet hij alles van complexe adaptieve systemen: omgevingen waarin niets is wat het lijkt, waar best practices je op het verkeerde been kunnen zetten en waar je steeds zult moeten experimenteren en leren. Ook heeft hij nog steeds lol van zijn achtergrond in object georiënteerde softwareontwikkeling: hij mag ontwikkelaars graag uitdagen op hun ontwerpen en de toepassing van design patterns daarin.

06 - 59 443 440

Andere posts

Klik hier