Ontspannen van hier naar daar

Door Arjen Uittenbogaard

Ik heb al vaker gezegd en geschreven dat ik bij een verandering niet geloof in een stip op de horizon waar we naartoe willen. Denken in termen van As Is naar To Be, of van Ist naar Soll is denken alsof de wereld om ons heen voorspelbaar is. Dat is niet zo. Gegeven de complexiteit om ons heen kun je veel beter uitgaan van waar we nu zijn en kleine stapjes zetten om uit te proberen of die ons verder helpen. Het stukje Managing the gap van Seth Godin sluit daar heel mooi bij aan. Hij schrijft dat het je verlamt te denken dat je een enorme kloof over moet om van hier naar daar te komen. Het gaat er niet om, aldus Godin, dat je niet hard genoeg je best doet om die kloof te overbruggen, het gaat er misschien wel om dat je de eerste stappen gewoon over het hoofd ziet.

Ik moet hierbij denken aan een ervaring eerder deze week. Met de Altimos-collega’s gingen we naar een klimbos. De eerste en makkelijkste route was op 5 meter hoogte. Ik klom naar het eerste plateau en stond daar met pap in mijn benen. Ik hield me goed vast aan de boom. De eerste overbrugging bestond uit twee touwen naast elkaar met om de, pak ‘m beet, halve meter een kistje waar je op kon staan. Of zitten. Bibberend, met trillende benen kroop, schoof, aarzelde ik van kistje naar kistje naar het plateau aan de overkant. Niet dat ik het niet vertrouwde: ik was goed gezekerd. Het was een primitieve angst. De volgende oversteek was een hangbrug met plankjes. Zitten was er niet bij. Er moest gelopen worden. Weer trilde ik over m’n hele lijf bij elke stap die ik zette. Een van de medewerkers vroeg of het ging. Van ganser harte antwoordde ik dat ik het niet naar m’n zin had.
Maar niet veel later bedacht ik dat als dit alles vlak boven de grond had gehangen, ik er gewoon overheen zou zijn gelopen. Het klinkt te mooi om waar te zijn, maar vanaf dat punt liep ik er veel ontspannener bij. Ook toen we naar 12 meter gingen en de overbruggingen wat ingewikkelder werden. Ik zag mensen met veel spierkracht hun evenwicht proberen te bewaren tussen twee slappe touwen. Maar ook daar hielp die rustgevende gedachte mij om deze overbrugging relatief soepel te nemen.

Ontspannen, stapje voor stapje naar het volgende plateau. Een mooi beeld voor veranderen in complexe omgevingen. Kleine stapjes om zo stukje bij beetje beter te worden. Experimenten die klein genoeg zijn om geen onomkeerbare schade aan te richten. Ook dat werd in het klimbos mooi geïllustreerd. Bij de allerlaatste tokkelafdaling naar het allerlaatste plateau remde ik teveel en haalde ik de overkant niet. Ik gleed terug en hing hulpeloos in mijn harnasje tussen de twee plateaus in. Iemand moest me naar binnen trekken. Behalve een deukje in mijn ego liep ik weinig schade op.
De kunst van veranderen is een dergelijke safe-to-fail omgeving voor elkaar te krijgen.

Arjen Uittenbogaard

Arjen is verhalenverteller. Een training van hem is een ervaring die je niet licht vergeet. Hij is ook regisseur van improvisatietoneel. Dat vindt hij een mooie metafoor voor zijn werk in het coachen van teams en individuen in organisaties die meer agile willen worden. Want dat is zijn expertise: agile werken. Daar heeft hij al twintig jaar ervaring mee en daar is hij goed in. Zijn hart gaat uit naar de menselijke kant van het werk, naar de communicatie en de samenwerking. Daarbij weet hij alles van complexe adaptieve systemen: omgevingen waarin niets is wat het lijkt, waar best practices je op het verkeerde been kunnen zetten en waar je steeds zult moeten experimenteren en leren. Ook heeft hij nog steeds lol van zijn achtergrond in object georiënteerde softwareontwikkeling: hij mag ontwikkelaars graag uitdagen op hun ontwerpen en de toepassing van design patterns daarin.

06 - 59 443 440

Andere posts

Klik hier