Meegezogen

Door Arjen Uittenbogaard

Je weet dat het kan gebeuren. Meegezogen in die hardnekkige realiteit van alledag. Het is niet dat je een blunder hebt begaan. Het ging stapje voor stapje. Elk stapje was wel te begrijpen. Je kon er wel in mee gaan. En dus merkte je niet dat het langzaam maar zeker van kwaad tot erger kwam.
Tot dat moment, die flits waarin je ziet wat er aan de hand is.

Ik coachte al een poosje bij deze klant. Veel teams, dus veel afstemming. Een backlog met al het werk, geprioriteerd door de business. Elke week een Scrum of Scrums om te zien wat de volgende uit te werken stories zouden moeten zijn. Natuurlijk waren er best ook complicerende factoren. De bouwteams waren traditionele componententeams, elk verantwoordelijk voor een eigen stukje van het hele systeem. Grote delen van het systeem leden aan technical debt: kleine aanpassingen kostten heel veel tijd. Temeer omdat er geen geautomatiseerde tests werden gebruikt. Er waren niet alleen bouwteams, maar er waren ook voorbereidingsteams. Die werkten overigens op een ander kantoor in een andere stad. Oh, en we spraken wel van ‘de’ business, maar in feite waren het een heleboel businessjes.

We zetten goede stappen. De samenwerking was in de loop van de tijd echt beter geworden. Voorbereiding en bouw zaten geregeld bij elkaar. De business stemde beter met elkaar af wat de prioriteiten moesten zijn. We hadden beter zicht op de velocity van de teams en de schattingen werden ook steeds beter. We konden ook veel beter zien aankomen wanneer een van de bouwteams dreigde ‘droog te vallen’. En we wisten natuurlijk allang dat het niet het doel was om zo’n team koste wat het kost aan het werk te houden, maar nu konden we dat ook steeds beter ter sprake brengen. De flow als geheel, die moest beter.
Echt, een hoop vooruitgang.

Tot ik weer eens de backlog bekeek. Een spreadsheet met een regel per story. En achter elke story wat aanvullende informatie. Toelichting, eigenaar, aanspreekpunt in de business, uiterste opleverdatum, schatting omvang. Nuttige info, zo op het eerste gezicht. Ik scrolde een pagina naar rechts want er was meer. Bij elke story ook nog kolommen voor genomen besluiten, indicatie risico’s, waarde voor de business uitgesplitst in de verschillende bedrijfsonderdelen… Ik kon nóg een pagina naar rechts: status in de voortbrenging, schatting van werk voor elk componentteam, verantwoordelijke ontwerper, link naar het bijbehorende architectuurdocument, link naar de beheersdocumenten. En nóg verder…
Dat was het moment dat die flits insloeg. Waar waren we in hemelsnaam mee bezig?!

Simplicity – the art of maximizing the amount of work not done – is essential.

Ik was over de maanden heen meegezogen in de standaardaanpak bij lastige problemen in deze organisatie. Ik ging terug in mijn geheugen. Bij diverse kolommen kon ik me de discussie herinneren die eraan was voorafgegaan. Elk probleem waar we tegenaan waren gelopen, hadden we kunnen omzeilen met weer een kolom. Omzeilen, ja. Maar hadden we de problemen ermee opgelost? Sommige wel degelijk. Maar allemaal? Hadden we niet om de hete brij heen zitten draaien?
Het was geen wonder dat het zo’n crime was om deze backlog up-to-date te houden. Er stond zóveel informatie in, die van zóveel mensen moest komen, dat het eerder een wonder was dat het soms bij een Scrum of Scrums wél helemaal bij was. De spreadsheet wizards wezen me erop dat ik veel van die kolommen kon verstoppen. En dat ik gewoon kon filteren en nuttige selecties kon maken. Maar dat maakte mijn buikpijn niet minder.

Ik had erbij gestaan en het onder mijn bezielende coaching laten gebeuren. Ik heb er een paar dagen flink mee in mijn maag gezeten. En toen werd ik weer wat nuchterder. We moesten maar eens kijken hoe dit zo was gekomen. Wat voor patronen waren hier aan het werk? Maar het allerbelangrijkste nu was erkennen dat dit nu de status quo was. Dat we van hier uit weer verder gingen. Linksom of rechtsom. Wat was van waarde in die spreadsheet? Wat was ballast? Welk experiment zouden we eens gaan uitvoeren om te zien of we ‘m weer wat meer werkbaar konden krijgen?

Wees er maar blij mee als zo’n flits inslaat, al is het misschien soms wat aan de late kant.

Arjen Uittenbogaard

Arjen is verhalenverteller. Een training van hem is een ervaring die je niet licht vergeet. Hij is ook regisseur van improvisatietoneel. Dat vindt hij een mooie metafoor voor zijn werk in het coachen van teams en individuen in organisaties die meer agile willen worden. Want dat is zijn expertise: agile werken. Daar heeft hij al twintig jaar ervaring mee en daar is hij goed in. Zijn hart gaat uit naar de menselijke kant van het werk, naar de communicatie en de samenwerking. Daarbij weet hij alles van complexe adaptieve systemen: omgevingen waarin niets is wat het lijkt, waar best practices je op het verkeerde been kunnen zetten en waar je steeds zult moeten experimenteren en leren. Ook heeft hij nog steeds lol van zijn achtergrond in object georiënteerde softwareontwikkeling: hij mag ontwikkelaars graag uitdagen op hun ontwerpen en de toepassing van design patterns daarin.

06 - 59 443 440

Andere posts

Klik hier