Fröbelen

Door Arjen Uittenbogaard

“Jij fröbelt ook maar wat, net als wij – maar op een ander niveau.”

Er klonk een zekere dosis frustratie in door. Frustratie over het gedoe op teamniveau waar hij middenin zat. Het gedoe moet geadresseerd, problemen moeten worden aangepakt, er zit van alles tegen en het is niet makkelijk. En je doet ’t zo goed mogelijk, maar zonder eerdere ervaring voelt het aan als gerommel in de marge. In het woord fröbelen klonk die frustratie en ook ontevredenheid door. Tegelijk getuigde het ook van realiteitszin: onze situatie is uniek en er is niet een pasklaar antwoord op de dingen waar wij tegenaan lopen.

Als coach rommel ik ook maar wat. Niet alleen binnen een team, maar ook teamoverstijgend. In de hoop en verwachting dat we zo het werk gaandeweg beter gaan doen. Er zijn honderden aanpakken, methodes en meningen over hoe een verandertraject in z’n werk moet gaan. Aan het ene uiteinde van het spectrum heb je de wereld van, om in de knutselbeeldspraak te blijven, het Ravensburger “Malen nach Zahlen”. De lijntjes zijn al getekend, de nummertjes staan er in. Je hoeft alleen nog maar de juiste verf in het juiste vakje te kleuren. Kinderen leren zo netjes binnen de lijntjes te blijven. In veranderland denk ik dan aan de gedachte dat het wel goed komt als we maar eenmaal het doel hebben bepaald, juiste methode hebben gekozen en een charismatische leider hebben die vertelt wat de volgende stappen worden.
Aan de andere kant van het spectrum heb je Karel Appel. Onder het motto “ik rotzooi maar een beetje an,” smeet hij klodders verf op het doek. Het proces was misschien wel net zo belangrijk als het eindresultaat. En dat hoefde niet “precies te lijken” om gewaardeerd te kunnen worden. Bij veranderingen zou je in dit verband kunnen denken aan de veranderaars die de verandering willen laten ontstaan uit wat er al is en wat er al gebeurt.

In dit spectrum van veranderaanpakken neig ik, dat moge duidelijk zijn, meer richting Appel dan naar Ravensburger. Veranderen is meer een kunst dan het kleuren van de nummertjes. Zeker in organisaties waar mensen werken. Wie zou diegene moeten zijn die de lijntjes en nummertjes uitzet? Wie heeft dat overzicht? En als iemand die pretentie heeft worden we er met z’n allen niet vrolijk van als we alleen maar netjes moeten doen wat ons verteld wordt. En zelfs als dat wel meevalt lopen we enorme hoeveelheden kansen mis als we niet de creativiteit van iedereen aanspreken en benutten. Neem initiatief, teken je eigen lijntjes en schilder er lekker overheen als dat een beter resultaat lijkt op te leveren.
Ik zit natuurlijk niet helemaal aan het uiteinde van het spectrum. Er zijn kaders. Niet alles mag. We hebben het er regelmatig met elkaar over of het geheel nog aan onze verwachtingen voldoet. Het kan zijn dat dat niet zo is. Dan schilderen we er een keer overheen. Maar er is niet een stip op de horizon waar we naartoe bewegen. Voor je het weet schilder je jezelf in een hoek vast.

Ik fröbel ook, maar op een ander niveau.
Dat spreekt me wel aan.

Arjen Uittenbogaard

Arjen is verhalenverteller. Een training van hem is een ervaring die je niet licht vergeet. Hij is ook regisseur van improvisatietoneel. Dat vindt hij een mooie metafoor voor zijn werk in het coachen van teams en individuen in organisaties die meer agile willen worden. Want dat is zijn expertise: agile werken. Daar heeft hij al twintig jaar ervaring mee en daar is hij goed in. Zijn hart gaat uit naar de menselijke kant van het werk, naar de communicatie en de samenwerking. Daarbij weet hij alles van complexe adaptieve systemen: omgevingen waarin niets is wat het lijkt, waar best practices je op het verkeerde been kunnen zetten en waar je steeds zult moeten experimenteren en leren. Ook heeft hij nog steeds lol van zijn achtergrond in object georiënteerde softwareontwikkeling: hij mag ontwikkelaars graag uitdagen op hun ontwerpen en de toepassing van design patterns daarin.

06 - 59 443 440

Andere posts

Klik hier